آيين و باورهاى بهائيت اگرچه بهائيان آيين بهاء را شريعتى مستقل از ساير اديان مىپندارند كه توسط بهاء اللّه پايه‌گذارى شده است ، اما حقيقت آن است كه بهائىگرى از نگاه تاريخ ، فلسفه ، عقايد و احكام ادامهء بابىگرى و شكل تكامل يافته و منظم آن آيين است . به عبارت ديگر ، با اصلاحاتى كه بهاء اللّه و جانشينانش در باورها و احكام على محمد شيرازى كردند ، آيين بهاء متولد گرديد . بدين‌رو آنچه از عقايد و احكام بابيه ذكر شده است ، احكام و عقايد بهائيان را نيز دربر مىگيرد كه برخى از آنها عبارتند از : [ برخى عقايد بهائيان ] الف . اعتقاد به تجلى و تجسد خداوند در ميرزا حسين على شايد به سادگى باور كردنى نباشد كه در نوشته‌هاى ميرزا حسين على نورى ، از الوهيت و ربوبيت وى سخن رفته باشد ؛ به‌گونه‌اى كه او خود را « اصل قديم » و « رب جليل » خوانده و زمين و آسمان را ساختهء دست تواناى خود ، همهء انسان‌ها حتى فرشتگان و مردگان هزار سال پيش را بنده خاكسار و آفريدهء ناچيز خويش دانسته است . « 1 » هر چند بهائيان معتقدند كه منظور بهاء از بيان اين‌گونه عبارات ، « رجعت عيسى » است ، اما در حقيقت ادعاى او الوهيت بوده است . « 2 » ناگفته نماند كه ادعاى ربوبيت ، ريشهء تاريخى دارد . بدين‌رو پيامبران براى زدودن اين فكر با ادلهء عقلى و نقل آيات الهى ، بخش وسيعى از دعوتشان را به پرستش خداوند يگانه و توحيد ذاتى و صفاتى و نفى شرك اختصاص داده‌اند .

--> ( 1 ) . ميرزا حسين على نورى ، اشراقات ، چاپ سنگى ، ص 24 ، 90 ، 158 ، 194 و 265 . ( 2 ) . عبد الحسين آواره ، كشف الحيل ، ج 1 ، تهران ، چاپخانه خاور ، 1350 ، ص 71 .